İnsan kalbini sadece beynine hapseder.

Bizi insan yapan duygularımız. En belirgin ayrımımız diğer var olanlardan. Beynimiz de sahip olduğu mantık seviyesi ile hareket eder. Peki isteklerimizi hangisi ile seçiyoruz. Herhangi bir olayda bile hangisini dinliyoruz. Başka insanlar tarafından oluşturulmuş mantık seviyesi ile hareket eden beynimizi mi ? Yoksa bizi biz yapan duygularımızla atan kalbimizi mi ?

Genellikle demiyorum. Yüzden %90 gibi devasa bir rakamla insanların günümüzde sadece beyni ile hareket ettiğini düşünüyorum. Duygularımızı dışa vurmak, duygularımızla yaşamak sanki milyonda bir görülen bir yetenekmiş gibi görünüyor.  Bu yetenekse galiba en yeteneklisi benim.

 

Aslında insanı en çok acıtan şey; hayal kırıkları değil. Yaşanması mümkünken, yaşayamadığı mutluluklardır.

Dostoyevski

Bir Cevap Yazın